Υπάρχω γιατί υπάρχουμε!

Μια ιστορία που θα μας βάλει σε σκέψεις

Ένας ανθρωπολόγος πρότεινε το ακόλουθο παιχνίδι στα παιδιά μιας Αφρικάνικης φυλής: 

Τα καρφιά...

Μια ιστορία για το θυμό

(αφιερωμένη σ' αυτούς που θυμώνουν...)

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα παιδί που θύµωνε µε το παραµικρό κι είχε πολύ κακούς τρόπους. Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακούλι µε καρφιά και του είπε ότι κάθε φορά που θα φέρεται άσχηµα θα πρέπει να καρφώνει ένα καρφί στο φράχτη. 

Την πρώτη µέρα το παιδί κάρφωσε δεκαέξι καρφιά. Όµως, καθώς περνούσαν οι εβδοµάδες, όλο και κατάφερνε να χαλιναγωγεί τη συµπεριφορά του και τα καρφιά ολοένα λιγόστευαν. Είχε καταλάβει ότι του ήταν προτιµότερο να ελέγχει τις τάσεις του παρά να τρέχει να καρφώνει καρφιά στο φράχτη. Και τελικά έφτασε η µέρα που το παιδί δεν έχασε καθόλου την ψυχραιµία του. Το είπε λοιπόν στον πατέρα του και τότε εκείνος του είπε ότι τώρα θα έπρεπε να ξεκαρφώνει ένα καρφί για κάθε µέρα που δεν θα ξεσπούσε σε οργή. 

Οι µέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά είπε στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλες τις πρόκες. Τότε ο πατέρας πήρε το γιο του απ’ το χέρι και τον πήγε κοντά στο φράχτη κι εκεί του είπε: "Πολύ καλά τα κατάφερες γιε µου, για δες όµως τις τρύπες στο φράχτη. Ποτέ πια ο φράχτης µας δεν θα είναι όπως πριν. Όταν είσαι θυµωµένος και λες άσχημα λόγια, αυτά αφήνουν πληγές. Μπορείς να µαχαιρώσεις κάποιον και µετά να τραβήξεις το µαχαίρι, αλλά, όσες φορές κι αν θα ζητήσεις συγγνώµη, η πληγή θα µείνει εκεί. Κι ένα τραύµα µε λόγια είναι τόσο κακό όσο κι ένα τραύµα στο σώµα." 

"Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με το σωστό άνθρωπο, στο σωστό βαθμό, για το σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο." λέει ο Αριστοτέλης. Μπορείς να μαντέψεις το μέγεθος ενός ανθρώπου από το μέγεθος των πραγμάτων που τον κάνουν να θυμώνει...

Πηγή: http://synodoiporia.blogspot.com/2011/10/blog-post_7343.html#more

Δεν μπορώ ή δε θέλω;;;

Μικρά μου ζουζούνια,

Παρασκευή σήμερα και κοιτώντας τα e-mail μου, βρήκα αυτό το βίντεο στα εισερχόμενά μου. Αμέσως σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας και να έχουμε μια εποικοδομητική συζήτηση στο θέμα που θα θίξω. Τελικά υπάρχει δεν μπορώ ή δε θέλω; 

Στο βίντεο θα δείτε ένα φυστίκι να βρίσκεται στον πάτο ενός διάφανου σωλήνα. Ο σωλήνας είναι στερεωμένος σε ένα από τα κάγκελα του κλουβιού ενός πιθήκου. Θα καταφέρει ο πίθηκος να φάει το φυστίκι;;; Πρόκειται για ένα πρόβλημα που τίθεται σε ένα ζώο! Κι όμως το ζώο βρίσκει λύση μετά από αρκετή ώρα βέβαια. 

Βλέποντας αυτό το βίντεο, δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ εσάς παιδιά μου. Μη βιαστείτε! Δε σας παρομοιάζω με πίθηκους! Απλά σκέφτηκα πόσο εύκολα καμιά φορά τα παρατάτε, όταν κάτι σας φαίνεται δύσκολο. Αναζητάμε πάντα την εύκολη λύση κι αυτό γιατί δε θέλουμε να παιδέψουμε λίγο το μυαλουδάκι μας. Δυστυχώς αυτό συμβαίνει σε όλα τα μαθήματα, μα πιο πολύ απ' όλα στα μαθηματικά.  

Πριν χρόνια, συζητούσα με ένα συνάδελφο που είχε κάνει πολλά χρόνια στη Γερμανία δάσκαλος. Ο κύριος αυτός λοιπόν, μου είπε κάτι που με σημάδεψε και το σκέφτομαι συχνά. Τα παιδιά, λέει, στη Γερμανία, κάνουν στο σχολείο τους πολλά μαθηματικά παιχνίδια και εξασκούν σημαντικές δεξιότητες όπως η παρατηρητικότητα. Είναι πεπεισμένα πως κάθε πρόβλημα έχει λύση και δεν τα παρατούν μέχρι να τη βρουν. Αντίθετα, τα ελληνόπουλα, είναι μαθημένα στην εύκολη λύση: το "λυσάρι" ή τη βοήθεια του δασκάλου. Πρέπει, μου είπε τελειώνοντας, να κάνεις τους μαθητές σου να πιστέψουν πως το κάθε πρόβλημα που συναντούν έχει λύση και πως μπορούν να τη βρουν. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕ ΘΕΛΩ.

Δείτε το βίντεο και πείτε μου: Έχει δίκιο ο κύριος αυτός; 

Κι επειδή το βίντεο δε μας δείχνει τη χαρά του πιθήκου που έφαγε το φυστίκι και θα ήταν παράληψη να μην το δούμε, ορίστε και μια εικόνα που δείχνει την ψυχολογική κατάσταση του πιθήκου μετά την επιτυχία του!!! (χα χα χα, αστειεύομαι!)

Καλό Σαββατοκύριακο και να μου έρθετε διαβασμένα τη Δευτέρα!!!
Σας φιλώ!




πηγή εικόνας: εδώ