Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Περιγράψτε με το δικό σας τρόπο το αγαπημένο σας ζώο

Με αφορμή την άσκηση 1 της σελίδας  56 του σχολικού βιβλίου, σκέφτηκα να περιγράψω κι εγώ το αγαπημένο μου ζώο.  Εσείς θα πάρετε ιδέες για το πώς περιγράφουμε ένα ζώο κι εγώ απλά θα… εκφραστώ! Την ανάρτηση αυτή θα μου επιτρέψετε να την αφιερώσω στον αδερφό μου τον Γιώργο, ο οποίος μας έφερε τη γάτα στο σπίτι!
Στο πλάι υπάρχει το σχεδιάγραμμα βάσει του οποίου δούλεψα, όπως το παρουσιάζει το σχολικό μας βιβλίο.

Ποιο είναι το όνομά του.
Πότε και πώς το απέκτησα
         Το αγαπημένο μου ζώο είναι μια γάτα που την λένε Αραπίνα. Πριν τρία χρόνια, ο μεγαλύτερος αδερφός μου, ο Γιώργος, την έφερε στο σπίτι μας.  Του την είχε χαρίσει ένας πολύ καλός του φίλος κι εκείνος δέχτηκε με χαρά αυτό το δώρο, αφού σκέφτηκε πως μια γάτα θα κρατάει μακριά τα ποντίκια. Άλλωστε έχουμε αυλή και κήπο οπότε η γάτα θα είχε το χώρο της.
Πώς είναι (εξωτερική περιγραφή)
      Η Αραπίνα είναι μια κατάμαυρη γάτα με μεγάλα πράσινα μάτια. Έχει ένα λευκό σημάδι στο λαιμό της που την κάνει να φαίνεται λες και φοράει παπιγιόν! Στις άκρες των ποδιών, το τρίχωμά της γίνεται πάλι λευκό και φαίνεται λες και έχει μανικιούρ! Είναι κοκέτα και ναζιάρα γατούλα. Της αρέσει να τη χαϊδεύουμε και ειδικότερα προτιμά τα χάδια του Γιώργου που τον θεωρεί αφεντικό της, επειδή την ταΐζει και την παίζει κάθε μέρα.
Πώς περνάω μαζί της
       Με την Αραπίνα περνάμε ξέγνοιαστες στιγμές στον κήπο του σπιτιού μου.  Ώρες ατελείωτες κάθεται δίπλα μου και με συντροφεύει σε ό,τι κι αν κάνω. Πολλές φορές κάθεται στα πόδια μου όταν διαβάζω στη βεράντα. Άλλες πάλι, κάθεται δίπλα στον μπαμπά, όταν δουλεύει στο εργαστήριό του. Μα τις πιο πολλές φορές κάθεται και λιάζεται στο παράθυρο της κουζίνας, για να κάνει παρέα στη μαμά μου που μαγειρεύει.
Τι νιώθω γι’ αυτή
        Πόσο αγαπώ την Αραπίνα, δεν περιγράφεται! Όλοι μας τη αγαπάμε και την έχουμε σαν τη μασκότ της οικογένειάς μας! Μάλιστα πέρσι τα Χριστούγεννα της είχα πάρει και δώρο μια γατοτροφή για να μη ζηλέψει που την ξέχασε ο Άγιος Βασίλης. Βλέπετε είναι και ζηλιάρα!
Ένα περιστατικό από τη ζωή μου μαζί της που ήταν σημαντικό
        Μια μέρα, καθώς έπαιρνα το μεσημεριανό μου ύπνο, συνειδητοποιώ ότι η Αραπίνα είναι μέσα στο δωμάτιο που μοιράζομαι με τον Γιώργο. Γεμάτη απορία ρώτησα τη μητέρα ποιος έβαλε τη γάτα μέσα στο υπνοδωμάτιο. Εκείνη μου απάντησε πως μάλλον θα μπήκε το πρωί που άνοιξαν οι πόρτες για να αεριστεί το σπίτι και πως μετά δε θα βρήκε τρόπο να βγει. Ανακουφισμένη από την απάντηση της μαμάς, αποφασίζω να βγάλω τη γάτα έξω και επί τη ευκαιρία να την ταΐσω και να δω πως είναι τα μικρά της. Όταν όμως, πήγα στη φωλιά, είδα να λείπει το ένα γατάκι από τα τρία και αναστατώθηκα. Άρχισα να το ψάχνω δεξιά και αριστερά, μα δεν το βρήκα πουθενά!  Πάνω που άρχισα να σκέφτομαι πως μάλλον θα το έφαγε κανένας γάτος, βλέπω την Αραπίνα να πιάνει με το στόμα της το δεύτερο γατάκι και να κατευθύνεται προς το σπίτι. Απορημένη, την άφησα να συνεχίσει την πορεία της για να δω που θα πάει! Την ακολούθησα και την είδα να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο και να βάζει το παιδί της κάτω από το κρεβάτι του Γιώργου κι όχι κάτω από το δικό μου. Όταν έσκιψα κάτω από το κρεβάτι, βρήκα και το άλλο γατάκι που είχα χάσει και είδα ίσως το πιο γλυκό θέαμα του κόσμου: Τη μαμά γάτα να βάζει το ένα γατάκι αγκαλιά με το άλλο για να μη φοβούνται. Έπειτα η Αραπίνα επέστρεψε στην αρχική φωλιά της, πήρε και το τρίτο της γατάκι και το έβαλε εκεί που ένιωθε τη μεγαλύτερη ασφάλεια. Κάτω από το κρεβάτι του αφεντικού της. Ήταν τόσο τρυφερή αυτή η εικόνα που παρά τις φωνές της μαμάς «Όχι τη γάτα μέσα στο σπίτι», άφησα τη γάτα με τα παιδάκια της να μείνουν λίγη ώρα κάτω από το κρεβάτι του Γιώργου. Ήθελα να δει κι εκείνος το γλυκό αυτό θέαμα και να συγκινηθεί κι εκείνος με την αγάπη της μάνας, έστω κι αν η συγκεκριμένη μαμά δεν ήταν άνθρωπος, αλλά ζώο.
Συναισθήματα και σκέψεις
          Τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν, ήταν η τελευταία φορά που πήρα δώρο στην Αραπίνα. Λίγες μέρες μετά, ένας ασυνείδητος έβαλε δηλητήριο στη γειτονιά και μαζί με τις υπόλοιπες γάτες εξαφανίστηκε κι η δική μας. Πλέον είναι άδειο το παράθυρο της κουζίνας και η μαμά έχει μοναξιές όταν μαγειρεύει. Μου λείπει πολύ η Αραπίνα γιατί ήταν η πρώτη που έβγαινε να με προϋπαντήσει όταν άκουγε το αμάξι μου στην αυλή. Μα πιο πολύ απ' όλους, λείπει στον αδερφό μου το Γιώργο…



Η Αραπίνα στον κήπο μας!

 Παίζοντας με την Αραπίνα δίπλα στο τζάκι.
Η Αραπίνα λιάζεται στο παράθυρο της κουζίνας μας.


Περιμένω και τις δικές σας περιγραφές! Μπορείτε, αν θέλετε, να φέρετε και φωτογραφίες και να κάνουμε μια γωνιά με τα αγαπημένα μας ζώα στην τάξη μας!
Με αγάπη, η δασκάλα σας

11 σχόλια:

  1. τυχερή η Αραπινα με τετοιο αφεντικο!!
    Χριστινα!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΑΑΑΑΧ ΡΕ ΑΡΑΠΙΝΑ ΚΑΙ ΜΙΑΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΤΟ ΜΟΥ ΤΟ ΣΙΜΠΑ ΕΙΝΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΓΑΤΑΚΙ ΚΟΡΑΤ ΠΟΥ ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΟΤΑΝ Η ΜΑΜΑ ΜΑΓΕΙΡΕΥΕΙ!!!!!
    ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΑΡΑΠΙΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΟΥΚΛΑ!!!!!
    ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Την Αραπινα την αγορασατε η την βρικατε στον δρομο παναγιωτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ο φίλος του αδερφού μου είχε μια γάτα που γέννησε πολλά γατάκια. Ένα από αυτά ήταν και η Αραπίνα. Επειδή τη συμπάθησε πολύ ο αδερφός μου, ο φίλος του την έκανε δώρο στη γιορτή του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. τη κριμα που την χασατε. Αλεξης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. πολυ ορεα ειναι και πολυ γλυκια παναγιωτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. μου αρεσει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. καλουτσικη φαίνεται

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ωραία Ιστορία. Μπράβο σου!! Σ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αφήστε το σχόλιό σας γραμμένο με ελληνικούς χαρακτήρες και θα δημοσιευτεί μετά την έγκριση της διαχειρίστριας. Η επιφύλαξη αυτή κρίνεται απαραίτητη, μιας και το παρόν ιστολόγιο απευθύνεται σε μαθητές δημοτικού.